Kazimierz Przerwa-Tetmajer „Na Anioł Pański” oraz „Melodia mgieł nocnych”

Polecane strony: Organizacja charytatywna centrum logistyczne projekty graficzne

„Na Anioł Pański” to liryk nastrojowy, wyraźnie nawiązuje do nastrojów epoki. Widoczne są nastroje skrajnie pesymistyczne, podkreślają to takie obrazy jak cmentarz z grobem młodej dziewczyny, Osmętnica będąca symbolem ludzkiego losu. Podmiot liryczny podkreśla, że los człowieka jest pełen cierpienia, bólu. Osmętnica, wędrując przez mgłę wieczorową porą, rozsiewa żal i smutek. Pesymistyczny jest też fakt, że samotna dusza nie może znaleźć miejsca, w którym mogłaby odpocząć. Nastrój wiersza wzbogacony jest dźwiękiem dzwonów. W utworze tym jest wyraźnie widoczny impresjonizm literacki. Przejawia się w poetycko kreślonych pejzażach, dużą uwagę podmiot liryczny przywiązuje do kolorów, one budują nastrój – klimat smutku, melancholii, opuszczenia. W „Melodii mgieł nocnych” mgły znajdują się w ciągłym ruchu: pląsają, podskakują, poruszane delikatnym wiatrem. Mamy do czynienia z synestezją. Mgły bawią się, wąchają kwiatki, są subtelne i delikatne. Słyszymy szum potoku, szelest drzew, czujemy wilgoć mgły. Pojawia się impresjonizm, podmiot liryczny stara się uchwycić to, co jest ulotne, chwilowe. Wiersz jest melodyjny, podmiot liryczny dba, żeby wzrok łączył się ze słuchem. Stara się robić to bardzo dyskretnie, by nie budzić śpiącej przyrody. Dodatkowo melodykę podkreślają rymy męskie, taka sama ilość sylab w wersach, dźwięki szeleszczące, które dają wrażenie delikatnego dźwięku.

Strony, które warto zobaczyć: stal kwasoodporna Radca prawny Wrocław

Menu